Ameliyat Anımdan Bir Serüven

Kaç zamandır ilginemediğim için okurlarımdan gelen şikayetler üzerine bu yazıyı zorda olsa, ayakta yazmak istedim. Ameliyatlı halimle oturmadan yazdığım şu yazının değeri çok büyük benim için. İlk defa oturmadan bloguma yazı yazıyorum. Biraz zor ve yorucu ama bakın son iki günde geçen anımı anlatayım size;

Ayın 19′u idi. Yani dün. Hastaneye gittim ve beni  beklemeye aldılar. Bu süreçte çok sıkıldım. Tabi zaman ilerledikçe stresim daha da artmaya başladı. Saat 11 civarlarında hastabakıcı, elinde düğmeleri tersten yapılmış, uzun bir gömlekle odama geldi. Sonra soyunup gömleği tersten giyineceğimi söyledi. Gömleği giydim ve stresim daha da arttı. Gömlekle yarım saat kadar bekledikten sonra ismimi okudular. Beni hepten heyecan bastı. Sedyeye yatırdılar. Gerek yok dedim, yürüyerek gidebilirim dedim. Yok dediler yatıcaksın dediler. Neyse yattım götürüyorlardı beni. içimden Allah Allah diye bütün duaları okuyarak asansöre bindim. Başımda bir hemşire  asansörle en alt  kata indik. Kapı açıldığında soğuk, buz dolabı gibi bir yere geldik. Hemşireler, ameliyathanedeki hemşirelere “Opera Sinüs Pilonidalis” diyerek gülüşüyorlardı. Aldırış etmeden, “hımm, demekki tıp dilindeki adı buymuş” diyordum kendi kendime. Büyük bir yerdi. Bir kapıdan girip başka başka odalara gidiriyordum. Daha sonrası vahim..

Ameliyathane ve o görkemli ışıklar

Daha sonra bir odada durduk. Halen sedyenin üzerindeydim. İçeride doktorum hariç 3 hemşire vardı. Veya anastezistler işte.. Orta yaşlarda bir abla üzerinde yeşil elbiseler. Gerçi hepsinde aynı elbise vardı. Orta yaşlardaki ablam beni teselli etmeye çalışıyordu. Yatıştırıcıyı alana kadar heyecandan öleceğim sandım. Hemşirelerden biri tam elimin üstüne bir serum iğnesi taktı. Canım çok acımıştı. Sesimi bile çıkartamadım. İçten içten sızlıyordum. Doktorumun başka bir hastayı uyutmaya gittiğini o yüzden beklediğimi söyledi orta yaşlı ablam. Bir taraftan abuk subuk sorular soruyordu bana. “Çocuğunun ismine ne koyacaksın?” gibi. O an cevap veremedim. Çünkü aklımda binbir çeşit soru işaretleri vardı. Aradan 5 dakika geçti gene aynı ablam, düşündün mü çocuğunun ismine ne koyacağını? “Hayır, etrafımı tanımaya çalışıyorum. Nasıl bir yer burası  böyle? Allah kimseyi düşürmesin.” dedim. Başladı bana içerdeki cihazları anlatmaya. Aslında amacı beni yatıştırmaktı. Derken iğneler karnıma konuldu. Önümde öylece 5 adet iğne duruyordu. Hele bir tanesi vardı ki, baş parmağımın kalınlığında. Onlara baktıkça “inşallah ben uyuduktan sonra vururlar diye dua ediyordum ve stresim daha da artmaya başladı.

Ve narkozun vücuduma giriş anı

Tam o sırada iğneler peş peşe elimin üzerindeki şırınga deliğinden damarıma girmeye başladı. Hemşire birini alıp, diğerine geçiyordu. Benim gözüm hala başparmağım kalınlığındaki iğnede idi. Sıra ona gelmişti bile. Hemşire onu damarıma boşaltmaya başladı ve uyuyorsun dedi. Hemen şahadet getirdim ve istemeyerek sol kolumu kaldırdım “Hadi Allah’a emante olun” dedim orada bulunanlara. Ve gözlerim kendiliğinden yumuluverdi. Hiç bir şey duymadım, hissetmedim o anda. Allah’ım nasıl bir şeydi bu böyle. Sonrası zaten hafızalarımdan silindi. Beni naptılar bilmiyorum. Taklamı attırdılar, tersmi çevirdiler, amudamı kaldırdılar hiç hatırlamıyorum. Kesseler, biçseler, kolunu bacağını doğrasalar haberin olmadan gideceksin. Neyse ki herşey bitmişti..

Herşey bitti, uyanma vakti

Hemşirenin biri beni uyandırıyordu başımda. “Emrah, Emrah..” dediğini duydum ama gözlerimi açamadım. Sadece konuşulanları duyuyordum. İsmimi söylediğinde bir anda “Allah’ım! , bitti mi?” dediğimi hatırlıyorum gözlerim kapalı. Daha sonrasında bulunduğum sedyenin hareketlendiğini hissediyordum. O soğuk odadan asansöre bindiğimi bir an gözlerimi açarak gördüm. Karmakarışıktı, kimin götürdüğünü farkedemedim. Yalnızca bembeyaz bir görüntü vardı. Asansör odamın bulunduğu katta durdu ve odama doğru yola koyuldum. Herkez oradaydı, görmüyordum ama sesleri duyabiliyordum. “Maşallah, maşallah seslerini duyuyordum. Sonrası ıstarahat ve 1 gün hastanede geçen süre.. Gerçekten çok zor Allah herkezin yardımcısı olsun.