Gelecek diye beklenir aşk. Hep yolları gözlenir. Bir gün elbet gelir diye.. Her an, her dakika çıkmaz akıldan. Onun için ağlanır, göz yaşlarının sel olup gittiği andır o an. Hatta onun için başı taşlara vurulduğu bile görülmüştür. Gönülden sevgidir. Aklın, düşüncenin, zekanın, beynin gittiği andır. İnsan vucudunda tek çalışanın kalp olduğu söylenir. Birde aşkın özlem olduğu söylenir. Evet özlemdir, hasrettir. Aşkını, kalbini özlemektir. Nerede olursa olsun, unutmamaktır. Hatırdan, hatıralardan; sonsuza dek, ölene dek, hayatınızın bittiği son noktaya dek çıkartmamaktır. Soruyorum sana, peki sen beni özledin mi? Sevdin mi beni gönülden? Yollarımı gözledin mi ey aşk? Ben neylerim senin bu haline.. Neylerim böyle aşkı.. Sensiz, özlemsiz, hasretsiz…

Aşk dı benimkisi. Çünkü; özlem, hasret çok tattım bunları. Hep kollarım boş kaldı. Bir gün gelecek diye çok bekledim. Hayat acımasızlığını gösterircesine vurdu veni. Vurulmuştum evet. Kalbimin tek olduğu ve sadece kalbimin tik tak edercesine çalıştığı o anda. Benim için yoksun aşk. Seni gömdüm. Bomboş bir kalp ile bekleme salonundayım. Benim için bir tek şey var artık. Aklım, düşüncem ve zekam. Defol git. uzak ol benden. Özlemde olmasın aşkta…