Emrahca Blog - Emrah Yıldırım » Aşka Dair

Git Gide Büyüyen Özlemin…

Emrahca — Mon, 28 Dec 2009 20:44:24 +0000

İçimde ki aşkının git gide büyüdüğü şu günlerde, kalbimde oturup kalkmayan sevgin gibi, özleminde zaman geçtikçe büyüyor. Daha çok özlem duyuyorum, daha çok seviyorum seni.. Bir yandan aşk şarkıları dinlerken, bir yandanda özleminle yanıyorum bir tanem. Senin dinlediğin şarkıları dinliyorum. Dinlerken de seni düşünüyorum. Düşündükçe de daha çok bağlanıyorum sevgine. Kuşkusuz, sağlam ve inanılmaz bir bağlanma…

Bazen şarkıları son ses açıyorum. Bağıra bağıra duet yapıyorum o an çalan şarkıcı ile. Belki aşkımı haykıramıyorum sana ama, olsun bu şekilde haykırmış gibi hissediyorum anlatmak istediğim sevgimi. Komik dimi.. Enterasan bir haykırma yöntemi..

Bazende özlem duyduğum halde aramıyorum seni. İçimdeki özlemin dahada büyüsün diye… Hep özlenip, özlenelim diye. İçimden geldi aslında bunları yazmak. Kayahan amcamın “Gönül Sayfam” parçasını dinlerken birden aşka geldim. Bir şeyler karalamak istedim. Sana olan ve git gide büyüyen özlemimi, sevgimi anlatmak istedim. Belki özlemimi yazarak anlatamam ama, olsun yinede içimden bir şeyler koptu. Yazdım… Unutma ki! Özlemin git gide içimde büyüyor…

Hayal Ötesi Bir Şeydi

Emrahca — Fri, 24 Jul 2009 20:27:21 +0000

Hayal gibiydi seni yaşamak. Sanki bir rüyada yaşar gibi. Bir sevgili değil, bir dost, bir arkadaş gibi. Bazende sırdaş gibi. Üzüntülerimi seninle paylaşır, hayatımda olup bitenleride sana açardım hep. Yani hep yüreğimdeydin. Herşeyi paylaştığım, gülümün tek solmayan yaprağıydın benim. Şu sıralar unuttuğum, beceremediğim şeyi yapmıştım yanında, ağlamayı.. Senin yanında ağlamak bile güzeldi. Omzuna yaslanıp göz yaşlarımla o ince bluzunu ıslatırcasına…

Seninle enstrumantal şarkılar eşliğinde sabahlara kadar dans etmeyi isterdim. Hayatı yaşamayı, sevmeyi, sevilmeyi, mutlu olmayı, gülmeyi, ağlamayı ve beni anlamanı isterdim. Şimdi çok yanlızım. Sensizim.. Sanki herşey üstüme gelir gibi oluyor. Bazen ölümün bir an önce gelmesini bekliyorum. Düşünüyorum ama neyi düşündüğümüde bilmiyorum. Seni düşündüğümde ise yüzümde bir güzel tebessüm ile kendime geliyorum. Galiba ben seni seviyorum. Aşk dedikleri bu olsa gerek. Hüzün, keder, mutluluk ve yüzde güzel bir tebessüm. Sen benim için Hayal ötesi birşeydin…

Son

Emrahca — Thu, 26 Mar 2009 23:24:22 +0000

herşeyin bir sonu vardırya,sonların da bir sonu yokmudur? aslında bu son olsun derken,yeni bir başlangıcada merhaba demiş olumuyormuyuz.

bende diyorum işte bu sondu,kapattım kapılarımı aşka sevdaya,aslında aşk bizimneyimize,sevda bizim neyimize,bizler herşeyi aşırı yaşıyoruz galiba sevgiyide,aşkıda,düşünüyorum bazen bizdemi bir hata var,yoksa bu dümeni bozuk dünyadamı,bence herzaman aynı yöne dönmüyor ara sırada olsa,ters yöne döndügüde oluyor bu dönek dünyanın,herseferinde diyoruzki birdaha ki sefere asla hakettiginden fazlasını vermeyecegiz,ama olmuyor işte ,kendi kendimize ihanet ediyoruz,ve kendi sözlerimizi tutmadıgımız içinde,biranda kendimizi karanlık dehlizlerin,çıkmaz sokakların içinde buluyoruz.

söz veriyorum artık kendimi dinleyecegim ve ihanet etmeyecegim kendime,hiç kimseyi sevmeyecegim ve hiç kimseye güvenmeyecegim,hayatı kendim için yaşayacagım,kebabımı yiyecegim,biramı içecegim,şiirlerimi yazacagım çekilip köşeme,haaa birde bir tavsiyede bulunacagım bu yazımı okuyanlara siz bana bakmayın,dogru bildiginizi yapın ama sizin dogru olarak bildikleriniz,aslında dogru falan deil,bunlar yaşandı ve görüldükü, dünyada tek bir gerçek var oda ölüm,gerisi yalan.

Hayaller, Çelişkiler ve Nefretim

Emrahca — Tue, 17 Mar 2009 00:30:35 +0000

Bilmiyorum sana olan duygularımın adı ney. Aşk mı? Nefret mi? İntikam mı? Yoksa sadece bir maceramıydın hayatımda. Ha ha hi hi ile başlayan muhabbetimizde, sonra sonra sana ilgi duymaya başlamıştım aslında, ama bir yandan da acıyordum sana. inanki nasıl olurdu da bir insan bu kadar acılar yaşayıpta hala dim dik ayakta durabilirdi ki! Ama sen başarmıştın işte bunu. Belkide bu yönünü sevdim senin ve saygı duydum. Sonra bana yaşadıgın ilişkilerini anlattıgında nefret ettim senden ve artık bir hiçtin benim dünyamda. Kocaman bir sıfır. Nasıl olurdu.. inanamayarak günlerce uykusuz geceler geçirdim ve yinede geçmiyordu sana olan nefretim. Ama bir yandanda haline acımıyor da değildim. Günler günleri kovalarken ben hala düşünüyordum. Ama düşüncelerim degişmişti artık. zihnimde senle ilgili fanteziler kurmaya başlamıştım. Ve bunu yapmamada senin bana karşı olan tavırların neden olmuştu. Ben bunca karmaşanın içinde asıl duygularımın ne oldugunu bilmeden günü yaşama derdindeydim.

Neyse.. Seninle gözgöze geldigimiz anlarda içimde bir burukluk ve derin bir hüzün bogulacak gibi oluyordum. Resmen nefes alamıyordum. Ama olsun. Yinede beni sana getiren bişiler vardı içimde ismini şimdi bile koyamadıgım. Sonra hani o kafalarımızın manyak derecede güzel oldugu o gecede sen beni yanagımdan öpmek isterken, döndügümde dudaklarımızın birleştigi o anda sadece bir sıcaklıktı hissettigim. O öpüşmenin verdigi hazzı zevki almıyordum aslında ama sırf öpüşmüş olmak için senle öpüşüyordum. İnanki ne kadar denesemde birlikte olabilme ihtimalimiz olmuyordu. Olmuyordu işte yinede devam ettim senle çıkmaya. Neden? Nedendi bilmiyorum ama sanki bişi beni seninle çıkmama zorluyordu. Taki seninle birlikte olana kadar. Yok işte olmuyordu. Sana karşı bişi hissedemiyordum. Ben, bu karmaşık ve benim için çok uzak olan bu duygular içinde sana nasıl veda edecegimi düşünerek, birazda kafayı yiyerek, geçmeye başlamıştı. Günlerim, gecelerim nasıl yapmalıydım da seni kırmamalıydım. Hep bunun planlarını kurmaya çalışıyordum ama hiç birşey bulamıyordum. Çünkü yalan söylemek bana göre değildi. Ve o gün belkide artık çilemin dolduğu, ızdırabımın bittiği o gün, senin tüm ısrarına rağmen, gelemeyeceğimi defalarca yineledim aradan 5 saat geçtikten sonra bu yufka yüreğin yine dayanamadı. Telefonla seni arayıp gelecegimi söylemeye karar verdim. Telefonu o kadar çaldırdıgım halde sen cevap vermedin, bende inadına aradım. Sen de inadına cevap vermedin. Delirmiştim.. Nasıl olurda o kadar istediğin halde bana cevap vermiyordun. Sonra son bir kez daha aradım. Ama yine açmadın telefonu. Bindim otobüse eve doğru yol almaya başladım. Gözümün önüne sen geldin. İyi yada kötü yaşadıklarımız geldi. Hüzünlendim.. Çok dolu dolu oldu gözlerim. Sonra kafam dank etti. Ben değilmiydim, seni kırmadan üzmeden ayrılmayı düşünen? Ve bu olmuştu ve ben sevinmeliydim şimdi. Ama sevinemedim biliyormusun? Çünkü biliyorum sen çok kırılmıştın bana. Bunları düşünerek derin bir vicdan hesaplaşmasına tutuldum. Kızıyordum kendi kendime. Ulan delikanlılık bumuydu! erkeklik bumuydu! En kötü anında bişiler paylaştıgın insanı bırakıp kaçmakmıydı? Artık hiç bişi eskisi gibi olmadı hayatımda. Kendimden nefret ederek geçiyordu günlerim. Ta ki sen telefonla mesaj atana kadar. Nasılda sevinmiştim telofonda mesajını görünce. Hemen aradım seni ve ilk sordugum en merak ettigim şeydi nasılsın saglıgın nasıl iyiydinya sen başka hiç bir şeyin önemi yoktu artık benim için sonra dedinya senden sonra iki sevgili daha eskittim die işte o an beynimden vuruldum ben lanet olsundu allah kahır etsindi nasıl olabilirdi ben acılar çekerken kızcagız üzülüyor ben ne yaptım diyerek sen sen iki sevgili daha eskitmişsin hahahaha nasıl ya kadınlar şeytan diyenlere kızardım hep hayır kadınlar melek derdim ama bu fikrimide derinden sarstınya sen ne deyimki yine de seni tanıdıgım için şanslıyım galiba biraz çünkü herşetyi sende gördüm ben tutkuyu ve nefreti

Bir Tutku

Emrahca — Thu, 12 Mar 2009 17:59:01 +0000

O hep oradaydı zaten , doydukça, aç kalmadıkça,ve kuyruguna basılmadıkça sessiz sakin pusuya yatmış şekilde beklemekte zaten beynimizin derinliklerinde.ve bu hayvam o kadar tehlikeli ve bir o kadarda korkunçki dünyanın en tehlikeli hayvanları bile yanında evcil kalır.Şimdi ben içimdeki o hayvanı gemlemekle meşgulum ,ve şimdi anlıyorum ki , aslında suçlu olanlar genelde sutre gerisinde olanlarmış,kendi halimde yaşadıgım hayatı ,cehenneme çevirdin sen bunu nasıl becerdin , nasıl bir anda şeytanlaşabildin,nasıl bir anda ruhumun derinliklerine saldırıp o içimdeki hayvanı harekete geçirdin ,şimdi ben nereye gidecegimi,ne yapacagımı bilmeden ,kuduz olmuş bir köpek misali ,önüme gelecek ilk insanı parçalamak için ,dişlerimi bileye bileye bekliyorum pusuda.

İmkansız Aşk

Emrahca — Wed, 11 Mar 2009 21:47:52 +0000

hep imkansız aşklar peşinde koştum yıllar yılı .ilk aşkım komşu kızı sebahat abla oldu bendaha 4 yaşındayken o 20 yaşındaydı ikincisi ilk okul ögretmenim oldu ,üçüncüsü sezen aksu,dördüncüsü ajda pekkan ,beşincisi madonna altı,yedi sekiz devam etti yıllar yılı .hepsinin tek ortak nıoktası bana yıldızlar kadar uzak olmalarıydı , ama sevdim ben onları çocukça sevdim ,insanca sevdim ,tutkuyla sevdim ,ve yıllar yılı yaşattım o sevgiyi içimde ,sonra yine ünlü birine aşık oldum herkesin tanıdıgı onuda sevdim hemde çok sevdim .içimde o kadar büyüttümkü aşkımı ,artık taşıyamıyordum paylaşmalıydım o aşkı ,ve ben kararımı verdim ve harekete geçtim yaklaşık 2 yıllık bir ugraşının sonucunda ,elde etmiştim aşkımı ,ama insanlar he zaman sizin onları düşündügünüz gibi çıkmıyor ,hayal kırıklıgıydı resmen,ben onu ulaşılmaz görürken dokunulmaz görürken aslında ne kadarda ulaşılır ve bi o kadar dokunulurlarmış bunu yıllar sonra yaşayarak anladım.aslında bizim aşık oldugumuz ,kişiler degilmiş,kafamızda yarattıgımız ve yüregimizde büyüttügümüz o büyük o ulaşılmaz olan ve herkesin dokunamadıgı insan imiş , ben o çocukça aşklarımı özlüyorum şimdi mahsum ve temiz ve dokunulmaz ve kirletilememiş hala bembeyaz…

Çaresiz Kalmak Buymuş…

Emrahca — Sun, 01 Mar 2009 19:58:57 +0000

Artık rutin bir işti benim için. Her akşam iş çıkışı seni arayıp seninle konuşurken evime doğru yürümek. inanması çok zor ama akşama kadar ki bütün stresimi, bütün öfkemi, bütün nefretimi ve bütün yorgunluğumu unutup kendimi senin sesine bırakıp yollarda sanki yürümüyor adeta uçuyordum. Zor bir gündü o gün benim için, bitmiş tükenmişliğimle soguk ve fırtınalı bir havada evime dogru yürürken yine seni aradım, sesini duymak bütün yorgunluğumu ve bütün stresimi almıştı, ta ki o son kelimeyi söyleyene kadar. Ulan insan yavaş yavaş söyler. Ulan hiçmi hatırı yok onca güzel günlerin, ben senin düşmanınmıydım? Sen benden o kadar mı nefret ediyordun? Ulan, demek yıkılmak buydu, demek çaresizlik buydu, demek bitmek buydu, ulan seni sevene, daha dün sevdigim dedigin birine nasıl ben evleniyorum dersin, telefon elimde kalakaldım bir an nefes alamadım, ölüyordum lan, dünya durmuş bir anda herşey bitmişti benim için, yürüyordum ruh gibi, yürüyordum, bir gölge gibi, hiç bir şeyi görmeden hiç bir sesi duymadan, sonlardaydım lan, o an anladım ki çaresizlik denen meret buymuş, elinden sevdigin gidiyor, ve sen çaresizsin ve sen hiç birşey yapamıyorsun , ve sen soguğa, fırtınaya aldırmadan inadına bagrınıda açıp rüzgara yürüyorsun umutsuzca, yürüyorsun olmayan sonuna, yürüyorsun ulan ölümüne…

Yine Bir Sevgililer Günü

Emrahca — Thu, 12 Feb 2009 18:18:41 +0000

Güzel bir 14 Şubat’la karşı karşıyayız. Sevgililer günü geldi çattı. Birbirini seven herkez güzel bir hediye veya güzel bir çiçekle sevgililerinin bu mutlu gününü kutlarken biz sevgilisiz geçireceğiz bu günü. Bu sevgililer gününde bir sevgili nasip olmadıki güzel bir çiçek siparişi verelim de sevinsin gariban.

Sevgilim yok. Olmadığı için şöyle içten-içten yazı yazamıyorum. O yüzden özür dileyerek güzel bir resimle makalemini sonunu getirmek istiyorum. Tüm sevgililerin, aşıkların, hatta bizim gibi sevgilisizlerin 14 Şubat Sevgililer Günü kutlu olsun.

Karşılıksız Aşk

Emrahca — Mon, 15 Dec 2008 21:31:46 +0000

Kimsenin bilmediği bir masaldın anlatmaktan korktuğum, garip bir heyecandın içinde beni sarıp sarmalayan sağnak bir yağmur gibiydi gelişin sel bastı yüreğimi aldın götürdün içimde eski olan herşeyi… Hayallerime seni giydirdim herşeyde sen vardın artık hep yanımdaymışsın gibi yaşıyordum seninle senden habersizce engel olamıyordum hergün içimde biraz daha büyümene…

Bilmiyordun sana olan tutkunluğumu bilmiyordun içimde sana dair olan hiçbirşeyi beynimin içi kalabalık bir cadde gibi onlarca ses var içinde ama ben sadece seni duyuyorum…

Niye uzaksın bana bukadar neden bukadar zor sana dokunabilmek hergün kalbinin karanlık boşluğundayım açabilsen ışıklarını görebilsen keşke bendeki seni…

Farketmeden üzerime yüklediğin duygular ne kadar güzel ve ağır hepsi senden geldi diye aldım taşırım sandım yıkıldım ezilişimi gördün tepkisizdin… Bu kadar aciz bukadar sevgisizmiydin…

Bir İnsan Ne Kadar Sevebilir ki?

Emrahca — Mon, 15 Dec 2008 15:12:00 +0000

Ben seni ne kadar sevdim biliyormusun sen? En zor günlerimde, sana ihtiyacımın en fazla oldugu günlerde terkedecek kadar çok sevdim. Çünkü kendi acılarımla, kendi dertlerimle seni üzmek acılarım dozunu dahada arttırıyordu bebegim.

Ben seni canımdan çok sevemedim özür dilerim. Çünkü canım benim için bir anlam ifade etmiyor ben seni, ben seni o cilalı ama anlamsız sözlerlede sevmedim. Çünkü onlarda benim için bir anlam ifade etmiyor. Lan ben seni ekmek gibi sevdim, ben seni su gibi sevdim, ben seni duru bir şekilde adam gibi sevdim. Ve seni o kadar sevdim ki daha fazla üzülmemen için terkediyorum. Umarım anlarsın beni. Biliyorum anlamayacaksın belki. Bana hep beddua edecek, belki lanetle anacaksın ismimi.. Ama ben bunları bile bile seni terk ediyorum bebegim.. Çünkü seni harbi delikanlı gibi seviyorum.