Ev dedimde, evimi düzenliyorum bu aralar. Neredeyse bitti oldu çok şükür. Ha bu arada bir sponsor arıyorum ev için. Azcık bana yardımcı olacak. Bu aralar epey yordu beni. Daha sonra bende ona sponsor olurum. Valla..

Hadi bakalım saat gecenin yarısı oldu. Ben yatar artık. Eee malum yarın iş var. Artık seneye kadar tatil haram bize… (Off, off..)

Ha bu arada elektriğide Halil petrolden alıyorum. Daha ucuza geliyor.

Allah tüm iki tekerlekli araç sürücülerine kazasız belasız sürüşler versin.

Ayın 19′u idi. Yani dün. Hastaneye gittim ve beni  beklemeye aldılar. Bu süreçte çok sıkıldım. Tabi zaman ilerledikçe stresim daha da artmaya başladı. Saat 11 civarlarında hastabakıcı, elinde düğmeleri tersten yapılmış, uzun bir gömlekle odama geldi. Sonra soyunup gömleği tersten giyineceğimi söyledi. Gömleği giydim ve stresim daha da arttı. Gömlekle yarım saat kadar bekledikten sonra ismimi okudular. Beni hepten heyecan bastı. Sedyeye yatırdılar. Gerek yok dedim, yürüyerek gidebilirim dedim. Yok dediler yatıcaksın dediler. Neyse yattım götürüyorlardı beni. içimden Allah Allah diye bütün duaları okuyarak asansöre bindim. Başımda bir hemşire  asansörle en alt  kata indik. Kapı açıldığında soğuk, buz dolabı gibi bir yere geldik. Hemşireler, ameliyathanedeki hemşirelere “Opera Sinüs Pilonidalis” diyerek gülüşüyorlardı. Aldırış etmeden, “hımm, demekki tıp dilindeki adı buymuş” diyordum kendi kendime. Büyük bir yerdi. Bir kapıdan girip başka başka odalara gidiriyordum. Daha sonrası vahim..

Ameliyathane ve o görkemli ışıklar

Daha sonra bir odada durduk. Halen sedyenin üzerindeydim. İçeride doktorum hariç 3 hemşire vardı. Veya anastezistler işte.. Orta yaşlarda bir abla üzerinde yeşil elbiseler. Gerçi hepsinde aynı elbise vardı. Orta yaşlardaki ablam beni teselli etmeye çalışıyordu. Yatıştırıcıyı alana kadar heyecandan öleceğim sandım. Hemşirelerden biri tam elimin üstüne bir serum iğnesi taktı. Canım çok acımıştı. Sesimi bile çıkartamadım. İçten içten sızlıyordum. Doktorumun başka bir hastayı uyutmaya gittiğini o yüzden beklediğimi söyledi orta yaşlı ablam. Bir taraftan abuk subuk sorular soruyordu bana. “Çocuğunun ismine ne koyacaksın?” gibi. O an cevap veremedim. Çünkü aklımda binbir çeşit soru işaretleri vardı. Aradan 5 dakika geçti gene aynı ablam, düşündün mü çocuğunun ismine ne koyacağını? “Hayır, etrafımı tanımaya çalışıyorum. Nasıl bir yer burası  böyle? Allah kimseyi düşürmesin.” dedim. Başladı bana içerdeki cihazları anlatmaya. Aslında amacı beni yatıştırmaktı. Derken iğneler karnıma konuldu. Önümde öylece 5 adet iğne duruyordu. Hele bir tanesi vardı ki, baş parmağımın kalınlığında. Onlara baktıkça “inşallah ben uyuduktan sonra vururlar diye dua ediyordum ve stresim daha da artmaya başladı.

Ve narkozun vücuduma giriş anı

Tam o sırada iğneler peş peşe elimin üzerindeki şırınga deliğinden damarıma girmeye başladı. Hemşire birini alıp, diğerine geçiyordu. Benim gözüm hala başparmağım kalınlığındaki iğnede idi. Sıra ona gelmişti bile. Hemşire onu damarıma boşaltmaya başladı ve uyuyorsun dedi. Hemen şahadet getirdim ve istemeyerek sol kolumu kaldırdım “Hadi Allah’a emante olun” dedim orada bulunanlara. Ve gözlerim kendiliğinden yumuluverdi. Hiç bir şey duymadım, hissetmedim o anda. Allah’ım nasıl bir şeydi bu böyle. Sonrası zaten hafızalarımdan silindi. Beni naptılar bilmiyorum. Taklamı attırdılar, tersmi çevirdiler, amudamı kaldırdılar hiç hatırlamıyorum. Kesseler, biçseler, kolunu bacağını doğrasalar haberin olmadan gideceksin. Neyse ki herşey bitmişti..

Herşey bitti, uyanma vakti

Hemşirenin biri beni uyandırıyordu başımda. “Emrah, Emrah..” dediğini duydum ama gözlerimi açamadım. Sadece konuşulanları duyuyordum. İsmimi söylediğinde bir anda “Allah’ım! , bitti mi?” dediğimi hatırlıyorum gözlerim kapalı. Daha sonrasında bulunduğum sedyenin hareketlendiğini hissediyordum. O soğuk odadan asansöre bindiğimi bir an gözlerimi açarak gördüm. Karmakarışıktı, kimin götürdüğünü farkedemedim. Yalnızca bembeyaz bir görüntü vardı. Asansör odamın bulunduğu katta durdu ve odama doğru yola koyuldum. Herkez oradaydı, görmüyordum ama sesleri duyabiliyordum. “Maşallah, maşallah seslerini duyuyordum. Sonrası ıstarahat ve 1 gün hastanede geçen süre.. Gerçekten çok zor Allah herkezin yardımcısı olsun.

Bugünden itibaren yaşım 28. Bu yaş bana çok egzotik geldi diyebilirim. Yani çok yabancı bir yaş. 18 yaşıma geldiğimde düşünmeliydim aslında, 28 yaşımıda göreceğimi. İnsanın aklının ucundan bile geçmiyor. Ne çabuk geçti yıllar. Askere gittiğim günü hatırlıyorum. Hatta bitirip geldiğimde, “Ne çabuk gittinde, geldin?” diyenleri bile.. Bana bir asır gibi gelen askerliğim için, “Ne gittin, geldin?” diye tabir ediyorlardı. Geçti gitti tabi o yıllar. Artık, yeni bir hayat, yeni, bir aşk, dünyaya açılan yeni bir pencere ile kutluyorum yeni yaşımı.. Ama şimdi düşünür oldum 38 yaşımı. Çok az kaldı.. Daha dün gibi hatırlıyorum 27 yaşımı kutladığım zamanı..

Darısı diğer doğum günü kutlayacak arkadaşların başına..

Doğum günüm kutlu olsun. Allah inşallah bu doğum günümde kötülükleri göstermez.

Bana saçma gelen ve gülüp geçtiğim yazıları keyifle okuyun:

-Biliyorum Sen Şuanda Cennet’desin…
-Yetenek sizsinizde harbiden yetenekli biri çıktı ….
-Keşke demeyi sevmem ama sen gittiğinden beri hayatım keşkelerle doldu… Keşke hala yanımda olsan keşke yaşasan keşke gene tartışsak küssek birbirimize keşke keşke
-hahahahay…yok böyel bişey
-insanlarda ne medeni cesaret var abicim yaaaaaaaaa
-KPSS KURSU DÜŞÜNEN ARKADAŞLAR…ATAK KARİYER DERSHANESİ OCAK AYI KAYITLARI BAŞLAMIŞTIR…İLGİLENLER BANA ULAŞABİLİRLER

Yanlış anlamayın. Bu yazılar ne yorumlardan alındı ne de kendim uydurdum. Bunlar Facebook’un tabiriyle “Ne Düşünüyorsun?” kutucuğuna yazılan yazılar. Baştada dediğim gibi saçmaydı ve güldüm. Doğrusu sizinde gülmenizi isterim.

24 Kasım Öğretmenler günü sebebi ile, öğrenciler için yapılmış olan bir yarışma için, bir sinema salonunda ödül düzenlenmiş. Şiir, resim, kompozisyon dalında yapılan yarışmaya katılan öğrenciler bir bir sahneye davet edildi. Yalnız, öğrenciler arasında bir kişi vardı. Onlar için sorun olan bu kişi başı örtülü bir kardeşimizdi. Bu kardeşimiz daha 14-15 yaşlarında. Dünyayı daha yeni tanımaya başlamış bir bacımız. Bu kardeşimizi sadece tesettür taktığı için, sahnede ödül törenine katılan arkadaşlarının yanından indiriliyor. Kardeşimiz hiç unutamayacağı bir psikolojik problemle karşı karşıya kalıyor. Ve ağlayarak içini dökmeye çalışıyor. Milli eğitim müdürümüzün yanına gidiyor konuşmak için. Ama aldığı cevap ise, bize hiç yakışmayacak bir cevap, “Okul müdürün gelsin”. Nasıl bir sistem bu. Hangi ülke de yaşıyoruz. Bu kızımızın o anki psikolojik problemini kim çözecek? Bu bacımız vatanına nasıl yararlı olacak? Soruyorum arkadaşlar. Bu nasıl bir davranış?

Bu konuya üzülerek bakıyorum. Böyle bir millet anlayışı olmaz, olamaz. Bu ülke her tarafını açıp, çıplak gezenlerin değil. Bu ülke hepimizin. Bu ülkeyi bölmeye çalışan provakatörlerden birileride sizler olduğunuzu düşünürken, yaptığınız bu ayıp için sizleride sonsuz derecede kınıyorum. Benimle birlikte kınayan okurlarımda umarım aşağıda mevcut olacaktır.

Sevgi ve saygılarımla;
Emrah Yıldırım

Sıkıntılarımı yenmenin sadece yazı yazarak olduğunu savunuyorum. İlk satırların sıkıntısını yendikten sonra, blog yazmanın daha bir eğlenceye dönüştüğünü anlıyorum. Yani bir nevi keyif aracı. Güzel bir serüven oluyor benim için. İnsanların yazdığınız makaleyi okuması ve o makale hakkında yorumlar yapması bir çeşit dönme dolaba benziyor. Eğlenceli oluyor açıkcası.. Bu durum psikolojikman etkiliyor insanı.. Rahatlatıyor…

Artık stres dolu hayattan uzaklaşıp, içimi bloguma dökmek istercesine sıkıyorum kendimi. Şimdi artık yazma zamanı… Düşünüpte yazamama değil, düşünerek yazma zamanı…

Ama şu an getiremiyoruz atam. Getirmiyorlar, getiremiyorlar… Bazı milletler senin görüşlerinle gitmek için can atarlarken biz yapamıyoruz atam. Gidemiyoruz yolundan.. Ne yaptığını bilmeden yolunda gidenler bizi uçuruma sürüklüyorlar. Senin topla, tüfekle, akılla vermediğin bu toprakları bir bir hiç zorluk çıkmadan alıyorlar. Biz nereye gidiyoruz atam..

Bugün yine senin gidişinin yıldönümüydü. Yine hüzünlüydük. Yine bir başkaydı bugün. Garip ve ağlamaklı.. Sana olan minnettarlığımızı yerine getirememe üzüntüsü.. Seni çok özlüyoruz atam. Allah bizlere senin gibi önder nasip etsin..