Bugünden itibaren yaşım 28. Bu yaş bana çok egzotik geldi diyebilirim. Yani çok yabancı bir yaş. 18 yaşıma geldiğimde düşünmeliydim aslında, 28 yaşımıda göreceğimi. İnsanın aklının ucundan bile geçmiyor. Ne çabuk geçti yıllar. Askere gittiğim günü hatırlıyorum. Hatta bitirip geldiğimde, “Ne çabuk gittinde, geldin?” diyenleri bile.. Bana bir asır gibi gelen askerliğim için, “Ne gittin, geldin?” diye tabir ediyorlardı. Geçti gitti tabi o yıllar. Artık, yeni bir hayat, yeni, bir aşk, dünyaya açılan yeni bir pencere ile kutluyorum yeni yaşımı.. Ama şimdi düşünür oldum 38 yaşımı. Çok az kaldı.. Daha dün gibi hatırlıyorum 27 yaşımı kutladığım zamanı..

Darısı diğer doğum günü kutlayacak arkadaşların başına..

Doğum günüm kutlu olsun. Allah inşallah bu doğum günümde kötülükleri göstermez.

Bana saçma gelen ve gülüp geçtiğim yazıları keyifle okuyun:

-Biliyorum Sen Şuanda Cennet’desin…
-Yetenek sizsinizde harbiden yetenekli biri çıktı ….
-Keşke demeyi sevmem ama sen gittiğinden beri hayatım keşkelerle doldu… Keşke hala yanımda olsan keşke yaşasan keşke gene tartışsak küssek birbirimize keşke keşke
-hahahahay…yok böyel bişey
-insanlarda ne medeni cesaret var abicim yaaaaaaaaa
-KPSS KURSU DÜŞÜNEN ARKADAŞLAR…ATAK KARİYER DERSHANESİ OCAK AYI KAYITLARI BAŞLAMIŞTIR…İLGİLENLER BANA ULAŞABİLİRLER

Yanlış anlamayın. Bu yazılar ne yorumlardan alındı ne de kendim uydurdum. Bunlar Facebook’un tabiriyle “Ne Düşünüyorsun?” kutucuğuna yazılan yazılar. Baştada dediğim gibi saçmaydı ve güldüm. Doğrusu sizinde gülmenizi isterim.

24 Kasım Öğretmenler günü sebebi ile, öğrenciler için yapılmış olan bir yarışma için, bir sinema salonunda ödül düzenlenmiş. Şiir, resim, kompozisyon dalında yapılan yarışmaya katılan öğrenciler bir bir sahneye davet edildi. Yalnız, öğrenciler arasında bir kişi vardı. Onlar için sorun olan bu kişi başı örtülü bir kardeşimizdi. Bu kardeşimiz daha 14-15 yaşlarında. Dünyayı daha yeni tanımaya başlamış bir bacımız. Bu kardeşimizi sadece tesettür taktığı için, sahnede ödül törenine katılan arkadaşlarının yanından indiriliyor. Kardeşimiz hiç unutamayacağı bir psikolojik problemle karşı karşıya kalıyor. Ve ağlayarak içini dökmeye çalışıyor. Milli eğitim müdürümüzün yanına gidiyor konuşmak için. Ama aldığı cevap ise, bize hiç yakışmayacak bir cevap, “Okul müdürün gelsin”. Nasıl bir sistem bu. Hangi ülke de yaşıyoruz. Bu kızımızın o anki psikolojik problemini kim çözecek? Bu bacımız vatanına nasıl yararlı olacak? Soruyorum arkadaşlar. Bu nasıl bir davranış?

Bu konuya üzülerek bakıyorum. Böyle bir millet anlayışı olmaz, olamaz. Bu ülke her tarafını açıp, çıplak gezenlerin değil. Bu ülke hepimizin. Bu ülkeyi bölmeye çalışan provakatörlerden birileride sizler olduğunuzu düşünürken, yaptığınız bu ayıp için sizleride sonsuz derecede kınıyorum. Benimle birlikte kınayan okurlarımda umarım aşağıda mevcut olacaktır.

Sevgi ve saygılarımla;
Emrah Yıldırım

Sıkıntılarımı yenmenin sadece yazı yazarak olduğunu savunuyorum. İlk satırların sıkıntısını yendikten sonra, blog yazmanın daha bir eğlenceye dönüştüğünü anlıyorum. Yani bir nevi keyif aracı. Güzel bir serüven oluyor benim için. İnsanların yazdığınız makaleyi okuması ve o makale hakkında yorumlar yapması bir çeşit dönme dolaba benziyor. Eğlenceli oluyor açıkcası.. Bu durum psikolojikman etkiliyor insanı.. Rahatlatıyor…

Artık stres dolu hayattan uzaklaşıp, içimi bloguma dökmek istercesine sıkıyorum kendimi. Şimdi artık yazma zamanı… Düşünüpte yazamama değil, düşünerek yazma zamanı…

Ama şu an getiremiyoruz atam. Getirmiyorlar, getiremiyorlar… Bazı milletler senin görüşlerinle gitmek için can atarlarken biz yapamıyoruz atam. Gidemiyoruz yolundan.. Ne yaptığını bilmeden yolunda gidenler bizi uçuruma sürüklüyorlar. Senin topla, tüfekle, akılla vermediğin bu toprakları bir bir hiç zorluk çıkmadan alıyorlar. Biz nereye gidiyoruz atam..

Bugün yine senin gidişinin yıldönümüydü. Yine hüzünlüydük. Yine bir başkaydı bugün. Garip ve ağlamaklı.. Sana olan minnettarlığımızı yerine getirememe üzüntüsü.. Seni çok özlüyoruz atam. Allah bizlere senin gibi önder nasip etsin..

Kolay değildi tabi, tam 6 yıldır görüşememiştik. Sesini duyduğumda şaşırmıştım. Ama o kadar mutlu oldum ki, bu mutluluk anlatılmaz yaşanır!..

Süleyman’la, Van’ın Özalp İlçesinde bir taburda beraber aylarımızı geçirdik. Her deliliği yapmıştık onunla. Telefonda hatırlattı bana o günleri. Sanki o günmüş gibi hatırladım onunla yaptığımız delilikleri. Gözümün önünden gitmiyor ki Süleyman!.. Nasıl unutulur o yıllar. O anılar.. Bir daha askerlik olsa seninle ömür boyu yaparım kankam..

Hatırlıyor musun? Bir gece depoda içmiştik. Ben sarhoş olmuştum. Sonra, “torunlardan birini kaldıracağım uykusundan, tuvalet taşlarını saydıracağım.” diye tutturmuştum. Torunu kaldırmıştım da “noldu çavuşum” demişti bana. Bende aldım götürdüm tuvalet taşlarını saydırmaya. Yazık tek tek saymıştı. Hiç unuturmuyum Süleyman seni. Ömrüm bitse birtane asker arkadaşımsın.
O günleri hatırlatıp beni mutlu ettin ya Süleyman, Allah’ta seni mutlu etsin. O günlerin hatrına bir daha görüşmek dileğim ile…

Yapılacak iş yok başka buldunuz benim mail adresimi. Gidin başka maillere. Benim mailimde size ait bişi yok. Yada size özel bir mail adresi açayım. Kırın, dökün naparsanız yapın. Ama benim mailime dokunmayın. O daha ufacık…

Kimler ne yapmaya çalışıyorsa, elini ayağını parmaklarını çeksin. Kırarım o parmakları beni kızdırmayın. Kalvyenizin bütün tuşlarını sökerim. Ona göre ayağınızı denk alın. İsyanlardayım ulen, çekilin ulen…

Allah hepimizi mail düşmanlarından korusun…

Bayramlarda sabah erkenden sokaklara çıkardık. Önümüze büyük kim geldiyse öperdik elini. Bize para versin diye. Tam o sırada, biz para versin diye, şeker çıkardı amcanın cebinden. Sanki amca önceden hazırlık yapmış gibiydi.

Şimdi anlıyorum hayatın nasılda su gibi akıp gittiğini. Yine bir bayram günü hatırlıyorum çocukluğumu, o an ki heyecanlılığımı. Bayram sevincimi hatırlıyorum. Bir gün önceden hazırlık yapar, heyecandan geceleri uyuyamazdım. Geceden elbiselerimi hazırlar, sabaha nereleri gezeceğim diye planlar kurardım.

Şimdi öyle mi? Artık biz büyüdük, yerimizi doldurdular. Sıra sizde çocuklar. Bayramlar artık sizin. Hepinizin gözlerinden öpüyorum. Büyüklerimin ellerinden öpüyorum. Hey gidi bayramlar hey… Bayramınız mübarek olsun.

Marmara depremini hepimiz hatırlarız. Çok büyük bir felaketti. Onca insanımız vefat etti. Peki bu büyük felaketin tarihi aklınızda mı? Aranızda bu tarihi hatırlayan var mı? Evet, bu büyük felaket ise, şu anki bulunduğumuz tarihteki gibi bol dokuzluydu. Felaket, 17.08.1999 tarihinde yıktı bizi. Görüldüğü gibi deprem tarihinde de üç adet dokuz mevcut. Acaba bu bir tesadüf mü? Aslında bu sadece benim düşüncem, benim kanım. Nasıl olurda böyle bir tesadüfle karşı karşıya kalabiliriz. İnsan düşünmekten kendini alamıyor. Bu tarihler hakkında yorumlarınızı yazmanızı istiyorum. Bakalım kimler, ne düşünüyor!..