İnsanları çirkin güzel diye ayırmak yanlıştır. Maalesef her zaman görsel olarak ayırım yapılır. İnsanları eleştiririz şurası şöyle, burası böyle diye eleştirirken hiç düşünmeyiz. Onun en güzel yanının belkide bizde noksan olduğu. İkili ilşkilerde insanların ilk baktığı şey direk fiziksel görüntüdür. Aslında ruh hep ikinci plandadır. Ama nedense insanlar hep içi güzel olsun yeter der. Maalesef buda hep laftadır. Çirkin bir tende güzel bir ruh sevilebilir mi? Kimisi için.. Evet kimisi için hayır, güzellik hızlı geçen bir heyecandır. Ruh güzelliği ise yavaş yavaş ilerleyen, her gün daha geniş nicelikler yaşamaya elverişli açık bir güzelliktir. Ve tabi yaygın olarak şu kelimede çok kullanılır;

“Ruhu güzel olanın kalbide güzeldir”

Peki hep mi böyledir? O zaman bütün güzellerin kalbi temiz ve iyi. Bütün çirkinlerin yüzleride kalpleri gibi çirkin. Bu düşünce yanlıştır. Ve insanlar bazen yaptığı hatalardan dolayı yaftalanır. Burda sadece kişinin yere düşmüş yönünü kimlik gibi alıp duvara asmak doğru değildir. En yakınımızdaki insanların bile nice keşfetmediğimiz ruh güzellikleri ve çirkinlikleri vardır. İnsanların yüz büyüsüne kapılıp içinde var olan siyahlıkları görmezsek ilerde kalbindeki siyahı yüzünde görürüz.