Seninle enstrumantal şarkılar eşliğinde sabahlara kadar dans etmeyi isterdim. Hayatı yaşamayı, sevmeyi, sevilmeyi, mutlu olmayı, gülmeyi, ağlamayı ve beni anlamanı isterdim. Şimdi çok yanlızım. Sensizim.. Sanki herşey üstüme gelir gibi oluyor. Bazen ölümün bir an önce gelmesini bekliyorum. Düşünüyorum ama neyi düşündüğümüde bilmiyorum. Seni düşündüğümde ise yüzümde bir güzel tebessüm ile kendime geliyorum. Galiba ben seni seviyorum. Aşk dedikleri bu olsa gerek. Hüzün, keder, mutluluk ve yüzde güzel bir tebessüm. Sen benim için Hayal ötesi birşeydin…

Neyse.. Seninle gözgöze geldigimiz anlarda içimde bir burukluk ve derin bir hüzün bogulacak gibi oluyordum. Resmen nefes alamıyordum. Ama olsun. Yinede beni sana getiren bişiler vardı içimde ismini şimdi bile koyamadıgım. Sonra hani o kafalarımızın manyak derecede güzel oldugu o gecede sen beni yanagımdan öpmek isterken, döndügümde dudaklarımızın birleştigi o anda sadece bir sıcaklıktı hissettigim. O öpüşmenin verdigi hazzı zevki almıyordum aslında ama sırf öpüşmüş olmak için senle öpüşüyordum. İnanki ne kadar denesemde birlikte olabilme ihtimalimiz olmuyordu. Olmuyordu işte yinede devam ettim senle çıkmaya. Neden? Nedendi bilmiyorum ama sanki bişi beni seninle çıkmama zorluyordu. Taki seninle birlikte olana kadar. Yok işte olmuyordu. Sana karşı bişi hissedemiyordum. Ben, bu karmaşık ve benim için çok uzak olan bu duygular içinde sana nasıl veda edecegimi düşünerek, birazda kafayı yiyerek, geçmeye başlamıştı. Günlerim, gecelerim nasıl yapmalıydım da seni kırmamalıydım. Hep bunun planlarını kurmaya çalışıyordum ama hiç birşey bulamıyordum. Çünkü yalan söylemek bana göre değildi. Ve o gün belkide artık çilemin dolduğu, ızdırabımın bittiği o gün, senin tüm ısrarına rağmen, gelemeyeceğimi defalarca yineledim aradan 5 saat geçtikten sonra bu yufka yüreğin yine dayanamadı. Telefonla seni arayıp gelecegimi söylemeye karar verdim. Telefonu o kadar çaldırdıgım halde sen cevap vermedin, bende inadına aradım. Sen de inadına cevap vermedin. Delirmiştim.. Nasıl olurda o kadar istediğin halde bana cevap vermiyordun. Sonra son bir kez daha aradım. Ama yine açmadın telefonu. Bindim otobüse eve doğru yol almaya başladım. Gözümün önüne sen geldin. İyi yada kötü yaşadıklarımız geldi. Hüzünlendim.. Çok dolu dolu oldu gözlerim. Sonra kafam dank etti. Ben değilmiydim, seni kırmadan üzmeden ayrılmayı düşünen? Ve bu olmuştu ve ben sevinmeliydim şimdi. Ama sevinemedim biliyormusun? Çünkü biliyorum sen çok kırılmıştın bana. Bunları düşünerek derin bir vicdan hesaplaşmasına tutuldum. Kızıyordum kendi kendime. Ulan delikanlılık bumuydu! erkeklik bumuydu! En kötü anında bişiler paylaştıgın insanı bırakıp kaçmakmıydı? Artık hiç bişi eskisi gibi olmadı hayatımda. Kendimden nefret ederek geçiyordu günlerim. Ta ki sen telefonla mesaj atana kadar. Nasılda sevinmiştim telofonda mesajını görünce.  Hemen aradım seni ve ilk sordugum en merak ettigim şeydi nasılsın saglıgın nasıl iyiydinya sen başka hiç bir şeyin önemi yoktu artık benim için sonra dedinya senden sonra iki sevgili daha eskittim die işte o an beynimden vuruldum ben lanet olsundu allah kahır etsindi nasıl olabilirdi ben acılar çekerken kızcagız üzülüyor ben ne yaptım diyerek sen sen iki sevgili daha eskitmişsin hahahaha nasıl ya kadınlar şeytan diyenlere kızardım hep hayır kadınlar melek derdim ama bu fikrimide derinden sarstınya sen ne deyimki yine de seni tanıdıgım için şanslıyım galiba biraz çünkü herşetyi sende gördüm ben tutkuyu ve nefreti